Jureren van de Live Portrait Contest

Behalve met fotograferen zijn wij ook met vele andere zaken bezig die met fotografie te maken hebben. Annelies en ik hebben respectievelijk 23 en 24 jaar ervaring in ons mooie vak. Beide gestudeerd aan de FotoVakSchool in Apeldoorn. De basis leer je op school en deze is naar onze mening ook zeker nodig. Maar het écht leren fotograferen leer je door veel andere aspecten.

Enkele hiervan zijn het volgen van workshops, masterclasses en lezingen. Hierover gaan we zeker terugkomen in een latere blog. Daarnaast is het belangrijk om jezelf steeds opnieuw uit te blijven dagen. Dit doen wij door deel te nemen aan diverse fotowedstrijden voor professionele fotografen op nationaal én internationaal niveau. Dit doen wij al vanaf 1997 en we kunnen zeggen dat we daar behoorlijk succesvol in zijn. Als Foto ID is 2006 het enige jaar geweest waarin we NIET in de prijzen zijn gevallen. Door deze prestaties word ik sinds enkele jaren regelmatig gevraagd om bij diverse wedstrijden als jury op te treden. Een hele eer om dit te mogen doen! En…. Jureren is een van de meest leerzame bezigheden voor mij. Dus ook nu, na bijna 25 jaar ervaring, ben ik ook nog steeds op zoek naar beelden die mij inspireren en naar een nog hoger niveau brengen.

Ondertussen al enkele 10-tallen fotowedstrijden mogen jureren en iedere keer weer een mooie ervaring. Maar wat ik afgelopen weekend heb mogen jureren…. WoW! De Live Portrait Contest (LPC) in Köln (D).

Een fotowedstrijd wordt gejureerd door het bekijken van foto’s in zowel geprinte als digitale versie. Meestal is er een thema verbonden aan een wedstrijd. Maar de LPC is een heel ander verhaal. De LPC is een live-wedstrijd! De 5 deelnemers uit diverse Europese landen krijgen 10 dagen voor de wedstrijd het thema door met alle regels en eisen. Ze hebben dan een week de tijd om alles te bedenken en alles goed voor te bereiden. De voorbereidingen zijn hierbij van groots belang. In voorgaande jaren heb ik zelf ook enkele keren deelgenomen aan deze prestigieuze wedstrijd. Één maal als fotograaf (2015) met een tweede plaats als resultaat en drie maal als assistent. Met Lianne Dekker (2017) als fotograaf en ik als assistent tweede geëindigd, maar ook twee maal als eerste! In 2008 won Eugene van Hoof deze wedstrijd en in 2013 won Leon van der Flier. Wat een ervaringen om met deze 2 heren op het podium te mogen staan. Deze ervaring kwamen ook nu weer heel erg van pas.

De opdracht van de LPC was deze keer The art of stage acting. De bedoeling hierbij was om een setcard te creëren van de duitse acteur Thomas Maximilian. Deze setcard moet bestaan uit 5 verschillende foto’s met minimaal 3 wisselende psychische- en gezichtsuitdrukkingen. Hierbij hoort ook het opbouwen van de studio, het fotograferen met minimaal 2 wisselende lichtopstellingen, 3 andere outfits voor de acteur, het selecteren van de beelden, het bewerken van de geselecteerde beelden en het opmaken van de setcard. En dit alles binnen het tijdsbestek van 55 minuten! En om het de deelnemers gemakkelijk te maken zitten er 250 andere fotografen in de uitverkochte zaal. Ga daar maar aan staan!

De Jury bestond uit Pim van der Maden (NL), Olaf Schwickenrath (D), Gaby Höss (D) en ik zelf. Om 10:00 uur stond Marjolijn Lamme met assistent Ingrid van Heteren op het podium. Zij vertegenwoordigde Nederland en maakte er een mooie presentatie van. Het lichtgebruik was fantastisch. Knappe prestatie. Gevolgd door Caleb Ridgeway uit Duitsland werd al snel duidelijk dat ook hier knap werk geleverd werd. De Layout van de setkaart knalde heerlijk van het scherm. Toen was het de beurt aan Fiona Bischof uit Zwiterland. Ze liet de acteur goed in zijn rol komen. Wat een gezichtsuitdrukkingen heeft ze vast weten te leggen! Nummer vier was Ingo Rack, Duitsland, aan de de beurt om het podium te betreden. Een combi van Low- en Highkey foto’s. Compleet anders, maar ook weer erg goed. Als jury hadden we al in de gaten dat het een zeer moeilijke beslissing zou gaan worden. Alle vier hadden een topprestatie neergezet, maar ook alle vier hadden foutjes gemaakt. Direct na de vijfde deelnemer zouden we een beslissing moeten nemen. Dat was een onmogelijk taak. Daarom werd er besloten om in de pauze na Ingo de eerste vier optredens en gemaakte foto’s te bespreken. Zo konden we de beste van deze vier al bepalen. Dan hoefden we er na het laatste optreden nog maar 2 te vergelijken en te beoordelen. Na een beraad van ruim één uur lagen de punten zó dicht bij elkaar dat we geen besluit konden nemen. Er werd gerekend en gediscussieerd. Ondertussen was het tijd voor het laatste optreden en wel van de Zwitserse fotografie Caroline Stäger-Oettli.

Als jury hoopten we dat ze alle andere deelnemers weg zou blazen, zodat we een duidelijk winnaar zouden hebben. Als jury moet je de uitslag natuurlijk kunnen weerleggen, maar met de tot nu toe zo’n minimale verschillen zou ook dat geen makkie gaan worden. De tijd begint te lopen, nog 55 minuten te gaan. En ja, Caroline begint te knallen en ze zweept Thomas goed op! Wat een acteur! Hij haalt zijn uitdrukkingen tot diep uit zijn tenen! Geweldig om te zien, genieten! En dat vanaf de eerste rij, de jurytafel. We zijn blij! Na bijna 30 minuten gaat Caroline achter haar MacBook zitten en begint met selecteren en bewerken. Mooie beelden! De tijd begint te dringen. Minder dan één minuut voor het einde slaat ze de setcard op en is net op tijd klaar. Echter, door wat tijdgebrek verloor ze punten op de kleurverschillen en bewerkingen die ze toepasten op de foto’s.

Waar we als jury op hadden gehoopt was niet gebeurd, we moesten opnieuw om tafel om alle beelden weer naast elkaar te leggen en te bespreken. Mooi om te doen! Leerzaam! Maar ook zo zwaar! Weer discussie en weer werd er gerekend. Het ging om de kleinste details, om 1/10e van punten. Vijf deelnemers, vijf topprestaties!

Na een half uur waren we het met elkaar eens. Alle deelnemers, assistenten, de acteur en de juryleden op het podium….. rapapaaaa… Thomas maakt de envelop open en leest de uitslag voor….. Caroline!! Ze is de terechte winnares, maar pffiew….. wat een kleine verschillen! Eigenlijk zijn het allemaal winnaars! En zelf? Zelf ben ik ook weer een winnaar…. Wat heb ik weer veel geleerd, wat ben ik weer gegroeid. En dit komt zeker weer van pas bij het creëren van onze foto’s.